‘MOETEN ZE NIET NAAR DIE MENEER?!’

Vandaag neem ik een stagaire mee op pad. Ze studeert psychologie en wil kijken of de ouderenzorg ook iets voor haar is. Ze doet gelijk een waardevolle ontdekking: Omgaan met dementie is omgaan met álle betrokkenen, niet in de laatste plaats met de verzorgenden.

Sarah Blom

Sarah Blom

Sarah is ouderenpsycholoog, schrijver (o.a. Jij bent toch mijn dochter?) en theatermaker (o.a. Dag Mama)

De vries, Jansen en Bruinsma

We lopen over de gang en passeren een aantal cliënten. Mevrouw de Vries, die met haar veel te grote beer op schoot zit. Ze knijpt hem fijn. Meneer Jansen die met zijn grote hand op de muur slaat en mevrouw Bogers, die ruzie heeft met de grijze boze vrouw in de spiegel: ”truttttr, trutttttt, met je frutttt, trut, frut, kut, kut, frut.” 
Haar rijmpje is inmiddels vertrouwd. Als ze niet rijmt, slaapt ze.

 

De psycholoog kijkt mij aan, ik glimlach. Ze fronst haar wenkbrauwen. Alsof ze denkt ‘wat een dierentuin’. Ach, je raakt eraan gewend.

 

We komen aan bij de huiskamer. Ik gebaar dat we zachtjes moeten zijn. Ons bezoek kan een kwetsbaar evenwicht verstoren.

 

Aan de tafel zitten mevrouw Diekema en mevrouw Bruinsma. Ze voeren een ‘gesprek’.

 

Mevrouw Diekema: ”Ja ja, ja, ja, ja, in de pinken, panke hahaha. zooo. ja zoooo.”

 

Mevrouw Bruisma reageert: ”Oh zooo, haha, mijn vader was daar ook’.’

 

Mevrouw Bruinsma: ”Ja haha, in de pinken panke, in de kneepe hahaha.”

 

De dames hebben aan 3 woorden genoeg. Mevrouw Diekema klopt bemoedigend op de schouder van mevrouw Bruisma ”Jajaja.”

 

Voor de televisie zit meneer Kepers. Hij roept: ”Zuster, zuster, zuster, kom. Kom kom. Zuster zuster zuster kom kom kom.”

 

De zusters lijken het niet te horen. Ze zitten in een kring met een goed kop koffie onder het schilderij van het huilende zigeunertje. Ze praten over hun komende vakantie.

 

De blonde verzorgende Jantien met 3 tatoes begint: ”Ik ga volgende week op vakantie. Ik heb er zo’n zin in.”

 

Brecht met lang kastanjebruin haar antwoordt: ”Jaaa meid, zó verdiend! In eigen land is ook leuk!”
De drie zusters knikken. Ze zijn het eens. Net als mevrouw Diekema en Bruinsma hebben ze aan een paar woorden genoeg.
Ze verstaan elkaar.

 

Meneer Kepers haakt in: ”zuster, zuster, zuster, kom kom kom.”

 

De stagiaire kijkt mij aan en begint: ”Moeten ze niet naar die meneer?’ Hij roept om hulp…”

 

”Dit doet hij ongeveer 14 keer per uur”, antwoord ik om een beetje achtergrond informatie te bieden.

 

”Ik vind het wel zielig, kunnen ze niet even zijn hand vasthouden of iets?”

 

Dat ze dit ongeveer 30 keer per dag op zijn kamer doen met de lavendelsteamer aan en snoezelmuziek op de achtergrond zeg ik nu nog even niet.

 

Ook dat ze 5 keer per dag met hem zingen, hem 3 keer per dag wiegen en 2 keer per week in het snoezelbad doen in de snoezelbadkamer, zeg ik nog even niet. En dat ze 3 keer per week met hem langs de eendenvijver lopen om brood te voeren; Ook dat zeg ik nog even niet.

 

De stagiaire kijkt vol onbegrip. Verwijtend. En eventjes herken ik mezelf. Van zo’n 12 jaar geleden. Toen ik begon. ”Zitten ze weer aan de koffie, en mijn benaderingsplan dan!”. Ik dacht het prachtig geregeld te hebben. En ik zag het terug bij mijn collega’s. Bij de artsen, fysiotherapeuten, ergotherapeuten. Het onbegrip.

We kunnen állemaal meer geluk bij dementie creëren. Meer dan we nu voor mogelijk houden.  Het avontuur ligt aan onze voeten!

een logische valkuil

Het is een logische  valkuil. Als disciplines worden we ingeschakeld voor complex gedrag  van de mens met dementie. Onze aandacht gaat  hiernaar uit. En soms vergeet je dat dit gedrag de verzorgenden maar al te vaak veel  stress geeft. Hun stressknop, hun amandelkern staat geregeld aan en dan vertonen ze vluchtgedrag. Ze vluchten  naar die leuke bewoner, ze drinken dat kopje koffie, ze zoeken elkaar op en praten over vakantie, ze vermijden de moeilijke gesprekken met de psycholoog, ze roken dat sigaretje.  Ze hebben het nodig om al die uitdagingen het hoofd  te bieden.

 

Dat zal ik de stagiaire zo vertellen, zodat ze met empathie op hen kan reageren. Als je de verzorgenden niet begrijpt, kun je de mens met dementie onmogelijk goede zorg bieden. Ze zijn meer dan een verlengstuk van de arts of handen aan het bed. Ze hebben een binnenwereld  die ertoe doet.

 

Het maakt de wereld van dementie mooier. Voor iedereen.

Deel dit artikel op sociale media!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
'ZO GAAF!'
aanbevolen door o.a. Happinez, Trouw, Alzheimer Nederland, PgD, Mantelzorgelijk, Psychologie Magazine

DEMENTIE IN THEATER – DAG MAMA

‘Dag Mama’ is de veelgeprezen muziektheater voorstelling (met lezing en workshop) over omgaan met dementie.

 

Ervaar wat dementie met je naaste of cliënt doet en begrijp hoe je hiermee kunt omgaan. Zodat je het béste kunt geven – er is nog zoveel mogelijk!

 

Meer dan 300.000 dochters, zonen, vrienden, partners, zorgverleners en geïnteresseerden bezochten de show van deze makers. Beleef het ook! 

DAG MAMA IS DOOR HET KWALITEITSREGISTER v&v EN REGISTER ZORGPROFESSIONALS

‘Wondermooi.’ – Happinez *****.

‘Had ik dit maar eerder geweten! Een must voor iedereen!’ – Carla Meeder

‘In één avond leerde ik ineens meer dan in mijn hele opleiding.’- Julian van Veenendaal

‘Nog steeds hevig onder de indruk. Het raakt je tot in iedere vezel van je lichaam.’ – Wilhelmien Knapen

‘Ik werk al jaren in de zorg en dacht dat ik goed was in mijn communicatie. How wrong was I! Door jullie technieken één van de mooiste contactmomenten in mijn carrière gehad’ – Jeanette van Assen

‘Must voor naasten en instanties.’ – AD *****

‘Werk gerelateerd heb ik diverse symposia en workshops gevolgd.  Niet eerder werd ik zo tot in mijn ziel geraakt. Dit had ik veel eerder willen weten’ – Ida Samplonius

‘Dankzij jullie een mooi einde en begrip voor én van mijn vader.’ – Tineke Bierhuis

‘Het overtrof elke verwachting. Wat een prachtige avond. Eindelijk begrepen wat er zich afspeelt in het hoofd van mijn dementerende moeder’ – Jacqueline Mooten

‘Heb verschillende stukken over dementie gezien maar nooit eerder kwamen ze zo dichtbij de werkelijkheid’ – Kim Groot

‘Het maakte zoveel los dat ik voor het eerst sinds mijn moeder tekenen van Alzheimer vertoonde, niet meer kon stoppen met huilen’ – Simone van Stelten

‘Het was geweldig. Meteen toegepast op de werkvloer. Zo goed om te zien dat ik mijn bewoners kan bereiken’ – Trijnie van den Dool

‘Dat waren mama en ik,  daar op het toneel, wij speelden de hoofdrol in dit zo mooie, pure, realistische, emotionele, aangrijpende stuk. Zo verhelderend’ – Marli Willemsen

‘Ben al een paar begonnen wat te schrijven over jullie mooie leerzame theaterstuk, maar ik kom gewoon niet uit mijn woorden, omdat ik er nog steeds helemaal vol van ben’ – Ariane van Haren

‘Ook al ben ik nu voor de 3e keer geweest, ik kom gauw weer. Het laat mij inzien wat een prachtig vak wij hebben’ – Marina Roos

‘Jullie waren top. Meteen het geleerde in praktijk kunnen brengen, en het werkte!’ – Hanneke Logen

‘Ik heb de technieken al diverse keren gebruikt. Waar ik eerder met een mond vol tanden zou staan, en onbevredigend uit de situatie zou rennen, doe ik nu volledig recht aan de ander. Zo gaaf!’ – Rita Shalom

‘Het heeft mij opnieuw naar mezelf en de mens met dementie doen kijken als VIG als EVV maar bovenal als mens!’ – Patricia Roosendaal

‘Het was voor mij helend’ – Rini Bullens

‘Helaas voor mijn ouders te laat, maar gelukkig mag ik nog wekelijks voor mensen met dementie zorgen. Geweldig, wat hebben jullie mij weten te raken’- Gonny van Beurden

‘Voor mij is het een jaar geleden dat ik de show bezocht, maar het staat nog op mijn netvlies gebrand’ – Corrie van Veen

‘Een van de mooiste voorstellingen die ik ooit heb gezien’- Danique Kemmeren