fbpx

PUBLIEKSREACTIES

DAG MAMA 1

Als (gepromoveerd) psychologen, theatermakers en voormalig mantelzorgers nemen we u mee in de opzienbarende wereld van dementie. Zodat het leven met dementie zoveel mogelijk een gelukkig leven kan zijn. Voor iedereen.

DAG MAMA 2: DE VETE OP KAMER 10

Ben je klaar voor het laatste deel van DAG MAMA? Déze theaterbeleving is allesomvattend. Van agressie tot achterdocht. Van psychoses tot trauma. Van depressies tot angsten. En alles daartussenin. Jij kunt de mens met dementie hierin begeleiden van begin tot eind.

VOLG ONS OP SOCIALE MEDIA

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons

6 uren geleden

Psychologie in Theater
ZÓ HELP JE IEMAND MET DEMENTIE BIJ DE VERWERKING VAN OUD ZEER  Nummer 11, nummer 12, ah nummer 13. Ik ben er. De deur staat open. Ik klop aan. Ze zit in een rolstoel en tuurt naar buiten. Geen reactie. Ik klop wat steviger. Weer niks.  Ik stap naar binnen en loop met een grote boog om haar heen. Zo voorkom ik dat ik plotsklaps van achteren verschijn. Dat leidt vaak tot een schrikreactie, waar cliënten een heel gesprek onder gebukt kunnen gaan. Hun alertheid wordt zo onnodig hoog, waardoor het niet meer lukt om ontspannen het gesprek in te gaan.  Ik zak door mijn knieën en wacht. Dan zwaai ik. Geen reactie. Ik besluit een halve minuut op de grond te blijven zitten voor mevrouw.
Zo kan ze wennen aan mijn aanwezigheid. Ik was er al voor gewaarschuwd. Je kunt moeilijk contact met mevrouw krijgen. Ik glimlach. En stel mij voor. ‘Ik ben Sarah Blom.’ Ik wijs naar het naamplaatje op mijn borst. ‘Sarah Blom, de psycholoog.’  Haar wenkbrauw veert heel licht op.  ‘Het spijt mij dat ik u stoor.’  Ik wacht een seconde of 10, om te zien of er een reactie komt.  Ze is inderdaad weinig alert. En dus leg ik mijn handen op haar knieën en geef wat druk af. Zodat ze voelt waar ze zit. Ik zorg dat haar voeten stevig contact maken met de grond, ze worden geaard.  Het werkt. Door deze belangrijke techniek toe te passen, neemt haar alertheid toe. Ze kijkt mij aan. Ik knik vriendelijk.  Ik haal een aantal keer diep adem en blaas uit. Ik vraag mevrouw mee te doen. Na vier keer volgt ze me. Althans, haar spiegelneuronen. Haar zuurstofgehalte neemt toe. Ze wordt met de seconde helderder.  ‘Ik ben Sarah, hallo.’  Ze antwoordt: ‘hallo.’  ‘Fijn om u te zien.’  Ze knikt.  ‘U zit hier alleen.’  Ze knikt.  ‘U zit vaak alleen.’  Ik spreek het woord ‘alleen’ met veel nadruk uit. En onderzoek zo hoe ze op bepaalde woorden, emotioneel beladen woorden, reageert. Zo krijg ik snel een indruk van haar stemming.  ‘Alleen’ herhaalt ze. ‘Alleen.’  ‘Geen familie?’ vraag ik  ‘Nee.’  ‘U heeft een zoon.’  ‘Een zoon’, antwoordt ze.  ‘En een dochter’, zeg ik.  ‘Een dochter’, knikt ze.  U heeft ze al weken niet gezien.  Dan begint ze te huilen. ‘Al weken niet’, haar stem tilt. Ze wijst naar de foto op haar dressoir. Het is een babyfoto.  ‘Dat is uw dochter?’  Ze knikt.  ‘Uw dochter ligt in de wieg. En u staat erbij. Trots. U kijkt heel trots. Zo.’ Ik doe haar blik na.  ‘U zit iedere dag alleen op uw kamer. U wilt niet meer naar de andere mensen.’  Haar blik slaat neer, ze lijkt overmand te worden door schaamte.  ‘U schaamt zich?’  Ze blijft naar beneden kijken.  ‘Ze.. ze… daar, allemaal.’  ‘U ziet ze allemaal daar.’  ‘Raam’ antwoordt ze.  ‘Achter het raam?’  ‘Niemand’, zegt ze.  ‘En niemand komt voor u?’ vraag ik. ‘Niet uw zoon, niet uw dochter.’  ‘Frits’  ‘Ja, uw zoon heet Frits’.  U mist hen verschrikkelijk. Het doet vreselijk zeer. 
Ze wijst naar haar keel. Met haar hand slaat ze een aantal keer op haar borst.  ‘Het doet zo’n zeer, u voelt het hier. Alles zit dicht.’  Het is duidelijk, mevrouw wordt verteerd door emoties. Ze kan zich niet uiten. Het maakt dat ze totaal verkrampt. Ze bouwt veel spierspanning op en de stress maakt dat ze zich afsluit. Mevrouw zit in de overlevingsstand. Ze moet nodig geholpen worden bij de verwerking van haar emoties!  ‘Alles zit op slot’, mevrouw Jansen. ‘Alles’  En dan begint ze hard te huilen. Heel erg hard. Te snikken.  Ik pak haar hand vast en moedig haar aan. Om harder te huilen. Om zich volledig te laten gaan. Ik knik bemoedigend. En blijf oogcontact houden. Ik troost niet. Absoluut niet. Juist niet.  Deze emoties moeten eruit. Ze moet haar emoties kunnen verwerken. Helaas zijn veel mensen ervan overtuigd dat de mens met dementie niet meer in staat is tot verwerking; dat de hersenschade te groot is. Een grote misvatting. Écht.  Het zegt veel over ons eigen ongemak in het contact. Ik bedoel, we werken met leven en dood. Met angsten. Met intens verdriet. En toch blijken we er telkens veel moeite mee te hebben om ze bij onze bewoners toe te laten. Zonder alles te willen wegnemen. Te willen oplossen. Deze emoties. Wat een gemiste kans.  Ze huilt en huilt en huilt. Aan één stuk door. Tot er op de deur geklopt wordt. Het is zuster Jannie. ‘Alles goed hier?’  ‘Heel goed’ antwoord ik.  Ze kijkt verbaasd.  Ik gebaar haar ons even te laten.  Na vier minuten ongeveer pas ik de handgreep-techniek toe die ik ook deel in mijn theatershow ‘DAG MAMA’, waarmee ik haar kan kalmeren én belangrijk, haar oxytocine (een knuffelhormoon) drastisch kan laten toenemen. Dan begin ik te zingen. Ja, ik spreek hiermee haar rechterhersenhelft aan. Essentieel om haar te kans te geven om dichter tot zichzelf te komen. Ik zing zachtjes, terwijl ik haar hand mee laat bewegen op de melodie. Ons ritme zorgt ervoor dat ze verder kan kalmeren. Prachtig. Hoe krachtig ritme werkt voor mensen met dementie.  En zo zit ik iedere week een half uur bij mevrouw. Als ik binnenkom is ze afwezig, verzonken. Haar spieren verkrampt.  Maar door een aantal prachtige technieken toe te passen, neemt haar spierspanning af, haar alertheid drastisch toe en de intensiteit van haar emoties af.  Na ieder contactmoment scoor ik haar spierspanning en alertheid.  We zijn nu een aantal weken verder. Het resultaat is zoals zo vaak prachtig. Mevrouw komt weer naar beneden. Ze vertoont zich onder de mensen. Ze is beduidende helderder en minder verkrampt. Ze oogt gelukkiger. Haar emoties zijn verwerkt.  Mensen met dementie kunnen tot op het laatst bloeien en groeien.  Omgaan met dementie. Het mooiste wat er is. Doe met mij mee én 
BELEEF de veelgeprezen theaterproducties Dag Mama  1 & 2 van OUDERENPSYCHOLOGEN en THEATERMAKERS  www.oudwordenmetzorg.nl/dagmama

ZÓ HELP JE IEMAND MET DEMENTIE BIJ DE VERWERKING VAN OUD ZEER

Nummer 11, nummer 12, ah nummer 13. Ik ben er. De deur staat open. Ik klop aan. Ze zit in een rolstoel en tuurt naar buiten. Geen reactie. Ik klop wat steviger. Weer niks.

Ik stap naar binnen en loop met een grote boog om haar heen. Zo voorkom ik dat ik plotsklaps van achteren verschijn. Dat leidt vaak tot een schrikreactie, waar cliënten een heel gesprek onder gebukt kunnen gaan. Hun alertheid wordt zo onnodig hoog, waardoor het niet meer lukt om ontspannen het gesprek in te gaan.

Ik zak door mijn knieën en wacht. Dan zwaai ik. Geen reactie. Ik besluit een halve minuut op de grond te blijven zitten voor mevrouw.
Zo kan ze wennen aan mijn aanwezigheid. Ik was er al voor gewaarschuwd. Je kunt moeilijk contact met mevrouw krijgen. Ik glimlach. En stel mij voor. ‘Ik ben Sarah Blom.’ Ik wijs naar het naamplaatje op mijn borst. ‘Sarah Blom, de psycholoog.’



Haar wenkbrauw veert heel licht op.

‘Het spijt mij dat ik u stoor.’

Ik wacht een seconde of 10, om te zien of er een reactie komt.

Ze is inderdaad weinig alert. En dus leg ik mijn handen op haar knieën en geef wat druk af. Zodat ze voelt waar ze zit. Ik zorg dat haar voeten stevig contact maken met de grond, ze worden geaard.

Het werkt. Door deze belangrijke techniek toe te passen, neemt haar alertheid toe. Ze kijkt mij aan. Ik knik vriendelijk.

Ik haal een aantal keer diep adem en blaas uit. Ik vraag mevrouw mee te doen. Na vier keer volgt ze me. Althans, haar spiegelneuronen. Haar zuurstofgehalte neemt toe. Ze wordt met de seconde helderder.

‘Ik ben Sarah, hallo.’

Ze antwoordt: ‘hallo.’

‘Fijn om u te zien.’

Ze knikt.

‘U zit hier alleen.’

Ze knikt.

‘U zit vaak alleen.’

Ik spreek het woord ‘alleen’ met veel nadruk uit. En onderzoek zo hoe ze op bepaalde woorden, emotioneel beladen woorden, reageert. Zo krijg ik snel een indruk van haar stemming.

‘Alleen’ herhaalt ze. ‘Alleen.’

‘Geen familie?’ vraag ik

‘Nee.’

‘U heeft een zoon.’

‘Een zoon’, antwoordt ze.

‘En een dochter’, zeg ik.

‘Een dochter’, knikt ze.

U heeft ze al weken niet gezien.

Dan begint ze te huilen. ‘Al weken niet’, haar stem tilt. Ze wijst naar de foto op haar dressoir. Het is een babyfoto.

‘Dat is uw dochter?’

Ze knikt.

‘Uw dochter ligt in de wieg. En u staat erbij. Trots. U kijkt heel trots. Zo.’ Ik doe haar blik na.

‘U zit iedere dag alleen op uw kamer. U wilt niet meer naar de andere mensen.’

Haar blik slaat neer, ze lijkt overmand te worden door schaamte.

‘U schaamt zich?’

Ze blijft naar beneden kijken.

‘Ze.. ze… daar, allemaal.’

‘U ziet ze allemaal daar.’

‘Raam’ antwoordt ze.

‘Achter het raam?’

‘Niemand’, zegt ze.

‘En niemand komt voor u?’ vraag ik. ‘Niet uw zoon, niet uw dochter.’

‘Frits’

‘Ja, uw zoon heet Frits’.

U mist hen verschrikkelijk. Het doet vreselijk zeer.


Ze wijst naar haar keel. Met haar hand slaat ze een aantal keer op haar borst.

‘Het doet zo’n zeer, u voelt het hier. Alles zit dicht.’

Het is duidelijk, mevrouw wordt verteerd door emoties. Ze kan zich niet uiten. Het maakt dat ze totaal verkrampt. Ze bouwt veel spierspanning op en de stress maakt dat ze zich afsluit. Mevrouw zit in de overlevingsstand. Ze moet nodig geholpen worden bij de verwerking van haar emoties!

‘Alles zit op slot’, mevrouw Jansen. ‘Alles’

En dan begint ze hard te huilen. Heel erg hard. Te snikken.

Ik pak haar hand vast en moedig haar aan. Om harder te huilen. Om zich volledig te laten gaan. Ik knik bemoedigend. En blijf oogcontact houden. Ik troost niet. Absoluut niet. Juist niet.

Deze emoties moeten eruit. Ze moet haar emoties kunnen verwerken. Helaas zijn veel mensen ervan overtuigd dat de mens met dementie niet meer in staat is tot verwerking; dat de hersenschade te groot is. Een grote misvatting. Écht.

Het zegt veel over ons eigen ongemak in het contact. Ik bedoel, we werken met leven en dood. Met angsten. Met intens verdriet. En toch blijken we er telkens veel moeite mee te hebben om ze bij onze bewoners toe te laten. Zonder alles te willen wegnemen. Te willen oplossen. Deze emoties. Wat een gemiste kans.


Ze huilt en huilt en huilt. Aan één stuk door. Tot er op de deur geklopt wordt. Het is zuster Jannie. ‘Alles goed hier?’

‘Heel goed’ antwoord ik.

Ze kijkt verbaasd.

Ik gebaar haar ons even te laten.

Na vier minuten ongeveer pas ik de handgreep-techniek toe die ik ook deel in mijn theatershow ‘DAG MAMA’, waarmee ik haar kan kalmeren én belangrijk, haar oxytocine (een knuffelhormoon) drastisch kan laten toenemen. Dan begin ik te zingen. Ja, ik spreek hiermee haar rechterhersenhelft aan. Essentieel om haar te kans te geven om dichter tot zichzelf te komen. Ik zing zachtjes, terwijl ik haar hand mee laat bewegen op de melodie. Ons ritme zorgt ervoor dat ze verder kan kalmeren. Prachtig. Hoe krachtig ritme werkt voor mensen met dementie.

En zo zit ik iedere week een half uur bij mevrouw. Als ik binnenkom is ze afwezig, verzonken. Haar spieren verkrampt.

Maar door een aantal prachtige technieken toe te passen, neemt haar spierspanning af, haar alertheid drastisch toe en de intensiteit van haar emoties af.

Na ieder contactmoment scoor ik haar spierspanning en alertheid.

We zijn nu een aantal weken verder. Het resultaat is zoals zo vaak prachtig. Mevrouw komt weer naar beneden. Ze vertoont zich onder de mensen. Ze is beduidende helderder en minder verkrampt. Ze oogt gelukkiger. Haar emoties zijn verwerkt.

Mensen met dementie kunnen tot op het laatst bloeien en groeien.

Omgaan met dementie. Het mooiste wat er is. Doe met mij mee én
BELEEF de veelgeprezen theaterproducties Dag Mama 1 & 2 van OUDERENPSYCHOLOGEN en THEATERMAKERS

www.oudwordenmetzorg.nl/dagmama
... Zie meerZie minder

Comment on Facebook

Wat geweldig, en wat jammer ook dat de dagelijkse zorg dit niet in praktijk kan uitvoeren. Waarom kan hier niet meer aandacht aan besteed worden in verzorg(verpleeg) huizen. Het zou de bewoners zo ontzettend goed doen 🍀🍀🍀

Wat een prachtige baan als je dit kan bereiken 💕 Wat een mooie handvaten heb ik van jullie geleerd 😘

Wat geweldig om dit te lezen en te zien wat er schuil gaat in de persoon die zelf niet meer de woorden kan vinden om zich te uiten. Ontroerend vind ik het, het doet me denken aan de momenten die ik bijna wekelijks doorbreng bij mijn lieve moeder (ik zou haar zo graag willen begrijpen.....)

Wat mooi toch?!!. Jullie theatervoorstellingen zijn prachtig!!.. je word zo geraakt door de herkenbaarheid !.. Zeer de moeite waard!!!

Wat mooi om dit toe te passen, heb alle twee de shows gezien en vond het geweldig.👍

Ik ben bij alletwee geweest en ik neem alles mee in mn zorg voor de oudere. Ik zzuig t op als n spons en wonderlijk genoeg voelt het zo natuurlijk om te doen, dat ik er niet eens bij stilsta. Ik vind t dan ook nog steeds bijzonder dat ik met deze mensen mag omgaan. Dat ik ze blij kan maken, dat ik soms alleen maar hoef te luisteren naar ze. Ik houd van deze mensen alsof ze allemaal mijn opas en omas zijn. Ik kijk, luister, voel en geniet. Elke keer weer.

Echt bijzonder om contact te maken en te krijgen. Mevr wordt gezien en gehoord. Wat een mooie belevenis voor beide❤🍀 DAG MAMA een aanrader!

Wow! Er is zoo veel mogelijk. Dank voor het delen. Hoe meer mensen het weten hoe beter. <3

Wat mooi dat dit zo werkt. Ik hoop veel van jullie voorstellingen in februari 2022 te leren!

Weer mooi geschreven!! 💟

Goh, wat geweldig en ontroerend! Prachtig dat je zoveel doet voor zoveel mooie mensen!

Prachtig!

Wat mooi. En wat een geduld!

Mooi!

Neem een paar minuten en lees, leer en besef: hoe kostbaar is een mensenleven!

Wat mooi om te lezen ❤️

Wauw... Wat mooi dat je zo haar gevoelens naar boven weet te halen ❤️

Mooi

Geweldig dat dit zo mooi uitpakt

Wat mooi. Op deze manier. Bedankt voor het delen

Wat mooi 🥰

Wat mooi, dat je dit met mevrouw hebt bereikt! ❤

Mooi!!

Prachtig

Wat prachtig verwoord.....

View more comments

2 weken geleden

Psychologie in Theater

Wat een mooie avond <3 ❤🧡💛
Dag Mama 22 november!

Ik zag u naar binnenkomen. Met uw moeder aan uw arm. Op zoek naar begrip en handvatten om papa beter te begrijpen. Want hij vertoont zulk ander gedrag de laagste tijd. Hij vloekt. Hij huilt. Hij is in de war. En heeft sinds kort te horen gekregen dat hij de diagnose dementie heeft. Iets wat jullie wereld totaal op zijn kop zet.

Vanavond waren we er voor u. Speciaal. Om u te helpen in uw proces. U bent niet alleen. Met de handvatten en inzichten wensen u nog een mooie tijd toe. Samen. Als familie. In harmonie met het zorgteam om u heen. Heb elkaar lief.

Dag lieve lieve mensen van Vanavond.
... Zie meerZie minder

Comment on Facebook

Super!! En heel leerzaam. Happy we were there ☺️

Het was geweldig, heel boeiend en leerzaam.

Wat was het weer geweldig,wat zijn jullie een kostbare mensen,die dit zo neer kunnen zetten/ delen, geweldig tof❤️...... In korte tijd Dichterbij 2 x gezien en nu vanavond Dag mama 1.... Schitterend...... Dank jullie wel,kostbare mensen.🙋🏻‍♀️tot dag mama 2

Jaaaa wij waren erbij en het was heel fijn! Op naar volgende week naar dag mama 2

An Ita

Ingeborg Van Der Vlugt,

Een geweldige ❤️ avond gehad, heel boeiend en leerzaam! Heel erg bedankt hier voor.

Het was net als dag mama2 super!

View more comments

OVER ONS

Wat fijn dat je ons gevonden hebt! Wij zijn een groep van gepromoveerd psychologen, theatermakers, wetenschappers, muzikanten en acteurs die leven voor onze missie: jou de mooiste omgang met dementie geven die er bestaat. Zodat je het beste uit jezelf én je naaste of cliënt haalt.

BLOG