Beste Sarah en David ( en Lydia en Mischa)

Vanmorgen ben ik getuige geweest van jullie indrukwekkende, ontroerende en rake voorstelling rondom dementie in Leeuwarden. Ik was daar aanwezig als lid van de Raad van Commissarisen van  Noorderbreedte. 

Fantastisch en meesterlijk. Dank hiervoor. 

Ik vond het een hele mooie didactische vondst om eerst te spelen en daarna te duiden zonder te veroordelen. (Veel beter dan eerst spelen hoe het fout gaat en dan een tweede keer hoe het goed gaat… dat werkt niet want dan zet je mensen op hun nummer).  De zaal reageerde in het eerste uur met bij tijd en wijle met een lach van herkenning, die later geduid werd als een lach waaruit onbegrepen gedrag bleek. Maar juist door de wijze waarop het door jullie werd gedaan, bleef iedereen in zijn waarde. Ik vind dat heel mooi gedaan. Tegelijkertijd besefte ik ook dat er nog een lange weg is te gaan. In de zorg wordt veel oplossingsgericht gedacht – we gaan uw kousen zoeken- en dat wordt ook vaak verwacht. Over de kwestbaarheid en eindigheid van zorg wordt veel minder nagedacht. 

Ik ben zelf al jaren professioneel bezig met het nadenken over zorg ( ik ben filosoof van huis uit). De aanwijzingen van jullie – mee bewegen, emotie uiten, nuttig laten voelen -gaan op voor alle zorgsituaties en inderdaad ook in het persoonlijk leven :-))

De komende 5 jaar mag ik de zogenaamde Leidende Coalitie leiden over patientparticipatie in het UMCG. Teveel en te vaak wordt over en voor de patient gesproken … jullie theater zou ook hier een bijdrage kunnen betekenen. Immers patientparticipatie gaat naar mijn idee over de gedachte dat wij allen met elkaar vorm geven aan een bestaan waarbij de professionele zorg meer diendend dan sturend zou moeten zijn. 

Nu ja, ik wilde even kwijt hoe ik jullie werk waardeer. Dank daarvoor en wellicht een keer tot ziens

Prof. dr Marian A. Verkerk

Hoogleraar Zorgethiek

 

Wilt u ons volgen?

Delen is waardevol