Ik zit op de bank en kijk naar de televisie. Hans Teeuwen staat op. En dan gebeurt het, opeens: die brok in mijn keel.

Wat mis ik haar, mijn oma. we hebben haar jaren in huis verzorgd en veel valkuilen in het contact met mensen met dementie zijn we zelf keihard ingestapt.

En toch waren we zoveel mooie momenten die we helaas in alle zorg hectiek niet altijd goed herkenden.

Ik herinner mij nog onze tv momenten: samen kijken naar Hans Teeuwen. Grove humor, ze begon er meer en meer van te genieten. Aanhalen, fysieke nabijheid, vond ze altijd moeilijk, maar in de dementie werd ze wat zachter en milder. ‘Andre Rieu, oma?’. “Nee bedankt’
Soms gingen zo op in Hans Teeuwen dat ik niet zag dat ze een halve zak Merci chocolaatjes in een fractie van een seconde had weggewerkt. Apraxie? Nee daar had ze weinig last van. Althans, snoeppapiertjes openen kon ze als de beste. Ze hield meer en meer van zoet.

Ja, mijn oma met dementie was een leuk mens, gek op chocola, grove humor en Hans Teeuwen. En telkens weer even verbaasd als je vertelde dat je haar kleindochter was ‘oh echt, stond dat in de krant?’

Oma, je was geweldig! Daarom reist u altijd mee naar al die zorgorganisaties en theaters voor DAG MAMA