DOODENG

Ik loop binnen, het gebouw is groot, de boekenkasten erin nog groter. Met het zweet in mijn handen loop ik achter de blonde vrouw aan. Ze is laaiend enthousiast terwijl ze een aantal boeken aanwijst in de metershoge kasten 
‘Kijk, dit is Marion Bloem. Ronald Dahl, Paula Coehlo, Maarten t Hart en….’

Ik kijk omhoog, maar voel mij met de seconde kleiner worden ‘Nou, ik zie het, mooi hoor!’

Wat doe ik hier, vraag ik mezelf af. Het psycholoogje denkt ook te kunnen schrijven, ja hoor! Een aantal negatieve gedachtes doemen op in mijn hoofd. Over mezelf

‘En binnenkort staat jouw boek hier ook bij, geweldig he!’
Ze kijkt mij even indringend aan, alsof ze mijn reactie probeert te lezen

Ik voel mij betrapt en trek mijn gezicht in een grote grijns.
‘Ja, onwerkelijk hoor’ En dit klopt, het voelt heel onwerkelijk.
Ik was vroeger nooit ergens echt goed in. Ik was niet creatief en met een vader die je als kind meerdere keren verlaat, voel je je ook niet bepaald overtuigd van je eigen kunnen. 

We lopen door. Plots zwaait de redacteur, mijn redacteur, enthousiast naar een hippe jongeman met bijpassende grote bril.
‘Dat is je fotograaf, hij fotografeert altijd bekende Nederlanders, acteurs, politici. 
‘tuurlijk, dat kan er ook nog wel bij’, denk ik bij mezelf. 

Ik zwaai quasi nonchalant naar de hippe kerel. 
‘Ga maar staan, voel je je goed?.Ontspan maar.
‘Ontspan maar, Ontspan maar, man hoe dan?! Maar ik glimlach. Natuurlijk glimlach ik.

Deze spanning heb ik weken bij mij gedragen. Er is bijna niks zo spannend voor mij als een boek op de markt te brengen dat nationaal kan worden bekritiseerd, gerecenseerd, bejubeld. 
Het kan lopen of niet.

Lopen, dat heeft het gedaan. En gisteren bereikte mij het nieuws dat het boek in op de London Book Fair staat. Vertaald en wel. 
Ik ben er blij mee, ook al blijft het ergens allemaal een beetje een droom!

WWW.PSYCHOLOGIEINTHEATER.NL