We zijn zeer dankbaar en vereerd met de berichten en brieven die we wekelijks ontvangen voor EEN RELATIECRISIS IN THEATER – DICHTERBIJ.

Dat DICHTERBIJ mannen en vrouwen inspireert om hun meest intieme worsteling met ons te delen, we vinden het moedig.
Iedere maand delen we daarom een brief, met antwoord, zodat ook u er inzicht en kracht aan kan ontlenen. Want DICHTERBIJ gaat over ons allemaal ❤

Bij deze de brief van mei.
P.s. Wilt u ons ook schrijven? Mail deze dan naar info@dichterbij.nl

Ik voel mij somber en leeg. Een gevoel dat ik eerlijk gezegd al langer bij mij draag.
Ik was vier jaar oud toen het begon, dat ik het bewust voelde. Maar als kind weet je niet beter.
Je groeit op bij ouders die anders zijn, die niet wezenlijk in je geïnteresseerd zijn, die niet weten waar je op school zit, wie je vriendjes zijn, wanneer je een schoolreisje hebt en ga zo maar door. Mijn ouders hadden een andere grote passie: de drank.

Aankleden en eten bereiden deed ik meestal zelf. Ze hadden er de puf niet voor. Of ze waren te dronken of ziek.

En zo leerde ik al gauw voor mezelf te zorgen. Ik voelde me zelfstandig en deed mij sterk voor. Hoe ons leven thuis was hield ik angstvallig verborgen voor de buitenwereld. Ik volgde netjes mijn school, startte met mijn opleiding voor ambulant verpleegkundige en haalde goede cijfers.
Populair, ook dat was ik. Ik had veel vrienden, was altijd goedlachs en stond voor iedereen klaar. Nooit was iets te veel. Zo ook in mijn relaties niet.

Ik ontmoette John vijf jaar geleden op een feestje. Hij was charmant, grappig en buitengewoon knap. Ik kon dan ook niet geloven dat hij aandacht had voor mij. Voor mij!
Hij hield me de hele avond in de gaten en ik was op slag verliefd. Eigenlijk was ik er vanaf die allereerste seconde al van overtuigd dat ik mijn leven met hem wilde delen. Ik zag het helemaal voor me: Kinderen, een mooi huis, een hond.  

Dat John een drankprobleem had, wilde ik liever niet zien. Ik was ook niet anders gewend en heel eerlijk voelde het vertrouwd. Ik wist niet beter, of drank hoort bij het leven.

Regelmatig was John een aantal dagen onbereikbaar, nam hij zijn telefoon niet op of drukte hij mij weg. Vreselijk vond ik dat! Maar tegelijkertijd trok het me ook aan. Zijn liefde winnen, het werd mijn levensmissie. Voor ik het wist was ik dag en nacht met hem bezig; waar is ‘ie, hoe gaat het met hem, is hij online, neemt hij zijn telefoon op, zal hij mij terugbellen? Totaal geobsedeerd was ik. En als hij na een aantal dagen onverwachts van zich horen onderwierp ik hem steevast aan mijn kruisverhoor: ‘Waar was je, waarom doe je ons dit aan, we houden van elkaar, we kunnen het zo mooi hebben.’ Telkens was zijn antwoord te zullen veranderen en zo ontwikkelde zich langzaam een patroon van crisis en goedmaken. Die diepe dalen en hoge pieken, het intense voelen, de goedmaakseks, zijn cadeaus; het was gewoon verslavend.

Ja, ik bleef ervan overtuigd dat ik hem met mijn liefde zou kunnen veranderen. Met mijn liefde zou ik John kunnen veranderen in de persoon die hij eigenlijk al was: die geweldige, lieve en attente man.

Na vier jaar huwelijk kan ik u vertellen dat het nooit is gelukt. John en ik zijn alweer drie jaar gescheiden en ik mag mezelf alleenstaande moeder noemen van 2 kinderen, 6 en 4 jaar oud. 
Na John zijn er nog een aantal mannen in mijn leven geweest: Andre, Richard en Pascal.
Ze hadden allemaal iets gemeen. Ze hadden hulp nodig. Andre was werkeloos, Richard blut en Pascal aseksueel en net als bij John was ik er bij alle drie van overtuigd dat ik hen kon helpen.

Nu ik mij moe en leeg voel, nauwelijks de energie voel om er voor mijn kinderen te zijn, raak ik er meer en meer van overtuigd dat ik hulp moet zoeken om te begrijpen waarom mijn leven een aaneenschakeling is van patronen. 
Ik word verliefd op mannen die in welke vorm dan ook hulp nodig hebben, voel mij niet aangetrokken tot lieve, stabiele mannen (lees: saaie mannen in mijn ogen), stort mij volledig in de relatie, raak geobsedeerd, kan niet alleen zijn en stap van de ene in de andere relatie. Ergens denk ik dat dit alles nog beter is dan mezelf te moeten ‘doorvoelen’, onder ogen te moeten komen wie ik ben en wat ik voel. Ik schrijf jullie aan omdat ik jullie tegenkwam op Facebook en iets mij heeft geraakt. Ik wil mezelf begrijpen om (zoals jullie dit zeggen) het tij te keren.
Bedankt voor een reactie.

Reactie – april 2019

Wat moedig dat je ons aanschrijft. Wat moedig dat je het tij wilt keren.
Er zijn zoveel elementen in jouw brief waarop ik kan aanhaken.
Helaas bepaalt onze jeugd voor een groot deel ons geluk in de liefde.
Je bent opgegroeid bij ouders die niet in staat waren jouw behoeftes te signaleren en hierop af te stemmen. Dit leert ons een belangrijke les in het leven: wij zijn de liefde niet waard. Liefde is geen vanzelfsprekendheid, maar iets waarvoor gewerkt moet worden. Hard gewerkt moet worden.
En dit heb je gedaan, jarenlang.

Het is niet verwonderlijk dat je je voelt aangetrokken tot mensen die in belangrijke opzichten overeenkomen met jouw ouders: mensen die hulp nodig hebben, niet in staat zijn jouw behoeftes te signaleren en hierop af te stemmen. Dit voelt vertrouwd voor. We herhalen nu eenmaal de patronen uit onze jeugd, die we kennen en waarbij we ons gek genoeg veilig voelen. We worden erdoor aangetrokken. We zien spanning aan voor spannend, stress voor hartstocht. Want als het ons zoveel doet, moet het wel echte liefde zijn.

Om deze reden worden we vaak niet verliefd op iemand die voor ons klaarstaat. Die rekenschap geeft van onze wensen en behoeftes en in staat is hiernaar te luisteren en op in te spelen. Zo’n partner doet ons niet zoveel, we lopen er vaak aan voorbij.

Je geeft aan niet alleen te kunnen zijn. Rolt van de ene in de andere relatie. En hiermee verschil je niet veel van je ouders. Zij waren verslaafd aan drank, jij aan relaties. Je hebt gelijk wanneer je stelt dat je hiermee probeert je eigen pijn te vermijden. Relaties lijden je af van de depressie waarmee je al jaren kampt.

Ik kan alleen maar zeggen: wat goed dat je ons aanschrijft, wat goed dat je naar de voorstelling wilt komen. Het zal een grote verandering teweeg brengen in jouw leven en het leven van je kinderen.
Zonder hulp kom je er zelf vaak niet uit en zullen we onze onveilige gehechtheid gemakkelijk doorgeven aan onze kinderen. We kunnen het tij keren.

Schiet je mij na de show nog even aan? Tot snel

Groetjes,

dr. David Blom